Terug naar de schoolsite!

maandag 5 september 2016

5 september


5 september 2016: (enkele dagen later dan verwacht)
een groepje ouders en hun kinderen komen mijn klas binnengestapt. Nieuwsgierig, afwachtend, angstig, …
En ook ikzelf voel me onrustig: nieuwe peuters, nieuwe namen, nieuwe papa’s en mama’s, opnieuw contact maken.

Totaal nieuw
Voor de kinderen is het moment van ‘voor de eerste keer naar school gaan’
waarschijnlijk tevens één van de eerste keren in hun leven dat ze zo drastisch worden geconfronteerd met ’loslaten’ en ‘afscheid nemen’ van een bekende, vertrouwde wereld.
De kinderen worden achtergelaten in een nieuwe omgeving bij een volwassene die met hen op een andere manier omgaat dan hun ouders.
Kleuren, geuren, vormen, de tafels en stoelen, het speelgoed,…zijn anders dan thuis. Er wordt van hen verwacht dat ze het materiaal dat er is, delen met anderen die ze niet kennen. Er gelden andere grenzen en beperkingen.
Ze worden verwacht alleen naar het toilet te gaan, alleen hun jas aan te trekken,… het is een totaal nieuwe ervaring voor een klein mensje van net tweeënhalf. Sommigen stappen nieuwsgierig het lokaal binnen en staan open voor alle nieuwe indrukken en ervaringen die zich voordoen.

Niet voor altijd?
Voor de anderen brengt het woede en frustratie mee, verdriet, onmacht, angst. Ze ontdekken dat ze niet ‘voor altijd’ bij mama of papa thuis, in de crèche of bij de onthaalmoeder kunnen blijven.. ik zie hoe kinderen zich in de steek gelaten voelen, zich vastklampen aan mama of papa, zich op de grond laten vallen, hun ziel uit hun lijf huilen, proberen te ontsnappen, iedereen afweren die hen wil troosten, zich verzetten tegen het feit dat hen geen keuze wordt gelaten. Ze zeulen soms dagen hun schooltas mee door het lokaal. Anderen weigeren hun jas uit te trekken, te eten, naar het toilet te gaan,…

Verdriet, angst en woede mogen uiten.
Al die gevoelens zijn heel normaal, ook al hebben woede, angst, verzet, frustratie,… dikwijls een negatieve klank. Voor de peuters in mijn klas is het
van levensbelang dat ze voelen dat ze ook met hun boosheid en verdriet welkom zijn. En als ze daarbij ook nog eens de tijd en de gelegenheid krijgen om hun verdriet, angst en woede te uiten, merk ik dat ze ook vlugger klaar zijn om hun nieuwe omgeving te exploreren en open te staan voor nieuwe mensen. Pas dan kunnen ze hun vroegere leventje loslaten. Ze groeien, zetten nieuwe stapjes, leren nieuwe dingen, voelen hun kracht, voelen zich ondersteund en durven daardoor vooruit te kijken.
Peuters die oudere zusjes en broers op school hebben, krijgen het vaak nog moeilijker dan anderen. Ze moeten na elke speeltijd hun oudere zus of broer weer loslaten.

Ik ben er!
‘Nabij zijn’ is bijna het enige dat ik de kinderen kan geven. Maar ik geloof dat dat iets heel belangrijk is! Het welbevinden van de kinderen staat voor mij op de eerste plaats: het heeft geen enkele zin om van hen te verwachten dat ze meedoen met een activiteit, als ze emotioneel in de knoop zitten. Ik probeer hen ook niet van hun verdriet af te leiden, maar probeer hen alleen te tonen dat ik er ben als ze  me nodig hebben.
Dikwijls is het al genoeg dat ze vlak bij mij mogen komen zitten, dat ik een zakdoek aanreik voor hun tranen of dat ik even verwoord wat ik bij hen zie gebeuren.
Hun verdriet en boosheid zijn heel terecht: ze voelen zich door hun ouders in de steek gelaten. Ze hebben ook het recht om kwaad te zijn op mij, omdat ik hen ervan weerhoud om weg te lopen, hun mama of papa achterna. Met de ‘Jules’ probeer ik hen te stimuleren om dat ook te uiten. Dat is de enige manier om het verlies en verdriet te verwerken.

Tijd, tijd, tijd ....
Maar mijn peuters hebben vooral veel ‘tijd’ nodig.
Tijd om de klas in te komen en de boel te verkennen. Tijd om afscheid te nemen. Tijd om de structuur van de dag te leren kennen. Tijd om contact met mij te maken en af te tasten hoe ze zich bij mij voelen. Tijd om elkaar te ontdekken. Tijd om te leren hoe een ‘klas’ en een ‘school’ functioneren. Tijd om te wennen en open te bloeien, stappen te zetten, vertrouwen te krijgen, zich veilig en geliefd weten. Pas dan zijn ze klaar om voluit te gaan, om te groeien, om deugd te hebben en te genieten van wat het leven op school hen te bieden heeft!



Met vriendelijke groeten,
Juf Claudine